Bedrogen door mijn vriend en mijn beste vriendin: Livs verhaal

“Mijn vriend en mijn beste vriendin hebben me verraden, Soline. Terwijl ik hen allebei zo vertrouwde.

Ik moest naar Egypte. De vlucht werd geannuleerd. Dus ging ik terug naar huis.

Maar er kwamen geluiden uit het huis. Er waren twee mensen aan het vrijen, en dan nog wel in mijn eigen slaapkamer.

Wat ik zag, verwoestte me volledig.

Mijn vriend en mijn beste vriendin lagen naakt in bed. Op dat moment stortte mijn hele wereld in.

Ze hadden me net zo goed kunnen vermoorden.”

Dit waren Livs woorden.

Ik ben Soline. Door Ali de bruid van de schaduwen genoemd.

Dit is het verhaal van hoe mijn Belgische vriendin Liv werd bedrogen door haar vriend en haar beste vriendin.

De zwaarte van de nacht hing nog steeds over ons. Kinderen met zwarte ogen…

Mijn moeder had niet meer kunnen verwerken wat we de afgelopen dagen hadden meegemaakt. Ze had zich aan de slaap overgegeven.

Liv was stilgevallen, verzonken in een diepe stilte. Ze probeerde haar tranen te verbergen.

“Liv, wat is er met je?” vroeg ik.

“Ik ben bedrogen, Soline! Bedrogen! Ik was beter af geweest als ik dood was,” zei Liv ineens.

Ik schrok van die woorden.

“Wacht Liv, wat dood. Vertel me eens, welk verraad? Wat heb je meegemaakt?” vroeg ik.

“Soline, ik vertrouwde ze allebei zo,” herhaalde Liv.

“We dachten erover om te trouwen, de man van wie ik hield. De ander was mijn jeugdvriendin, mijn beste vriendin,” zei Liv.

Ali zei geen woord. Hij luisterde alleen maar.

“Liv, lieverd, heb je nooit iets vermoed? Nooit iets gemerkt?” vroeg ik.

“Eigenlijk wel, meerdere keren… Een keer rook ik damesparfum op hem. Een andere keer vond ik een vrouwenhaar op zijn jas.

Voor allebei vond hij een smoes. Hij zei dat het de parfum en het haar van die vriendin was, van wie ik dacht dat ze mijn beste vriendin was.

Want soms spraken we met z’n drieën af in een café. Hij zei dat het toen op hem terecht kon zijn gekomen.

En ik, sukkel die ik was, geloofde het gewoon,” zei ze.

Ali luisterde alleen nog maar, bemoeide zich er nog steeds niet mee.

“Ali, je zegt niets. Waarom help je niet, je zegt geen woord,” zei ik.

“Hoe zou ik me ermee bemoeien? Er is hier een man zonder karakter, die heeft verraden. Ik ben zelf ook een man, uiteindelijk.

Als ik begin te praten, slaan jullie me nog, met ‘alle mannen zijn hetzelfde’.

Beter maar zwijgen, anders krijg ik klappen,” zei hij glimlachend.

Liv glimlachte om Ali’s woorden, terwijl ze net nog had zitten huilen.

Mijn moeder werd plotseling wakker. Ze riep naar ons.

“Wie gaat mijn jongen slaan, zeg dat eens. Jullie twee meiden hebben de handen ineengeslagen om mijn jongen af te tuigen,” zei ze.

Liv en ik schoten in de lach. Maar ik was blij, mijn moeder was eindelijk weer helemaal zichzelf.

“Ach mam, ik ben je eigen dochter hoor. Jij noemt Ali steeds ‘mijn jongen’ en neemt het voor hem op,” verweet ik haar plagend.

Ali glimlachte niet om mijn moeders grapje, hij hield haar alleen maar in de gaten.

“Moeder Beatrice, hoe gaat het met u? Voelt u zich nu beter?” vroeg Ali.

“Maak je geen zorgen, jongen, het gaat prima met me. Al dagenlang geen schaduwwezens meer, geen kinderen met zwarte ogen… En daarvóór was er ook nog Solines ziekenhuisopname — ik kon het gewoon niet allemaal tegelijk aan. Maar nu gaat het goed,” zei mijn moeder.

Toen wendde ze zich tot Liv en mij.

“Mijn luie meiden, hebben jullie het ontbijt al klaargemaakt?” vroeg ze.

“Ooo mam, Ali heeft alles al klaargemaakt. Hij heeft ons niets meer te doen gelaten, de thee staat ook al klaar,” zei ik.

Mijn moeder keek Liv een tijdje aan, riep haar toen naar zich toe.

“Ach, mijn mooie meisje, mijn engel Liv. Ik ben ook jouw moeder, weet je. Soms word ik boos als een moeder, wees daar alsjeblieft niet door gekwetst,” zei ze.

Liv omhelsde mijn moeder zo stevig. Toen antwoordde ze.

“U bent als een echte moeder voor mij, ik zal nooit gekwetst zijn door u,” zei Liv.

Livs verhaal was nog niet af. “Na het ontbijt gaan we verder,” dacht ik.

—

We zijn in de tuin. Ali kijkt naar de kust, de zee is vandaag heel rustig. “Zou ik hem van achteren besluipen en laten schrikken?” dacht ik.

“Liv, kom, laten we Ali laten schrikken,” zei ik, terwijl ik van achteren aansloop.

Liv antwoordde lachend.

“Ben je gek, hoe zouden wij Ali nou kunnen laten schrikken. Die man is niet eens bang voor een schaduwwezen,” zei ze.

Ik trok me er niets van aan. Ik sloop geruisloos naar hem toe, een takje in mijn hand. Ik was van plan het als een slang langs zijn been te laten glijden.

Ach, betrapt. Hij draaide ineens zijn hoofd om en greep me om mijn middel.

Alsof hij een handtas droeg, tilde hij me met zijn arm om mijn middel gewoon in de lucht.

In de tuin stond een fontein, hij zette hem aan.

“Jij bent nog niet echt wakker,” zei hij, terwijl hij mijn hoofd onder het water hield.

Ik was drijfnat. Mijn moeder en Liv lachten om mijn toestand.

Ik trilde van woede, maar ik kon niets zeggen — ik had het zelf uitgelokt.

“Hoe heb je me nou gemerkt?” vroeg ik.

“Je sloop van achteren naderbij. Het is nu ochtend, de zon staat in het zuidoosten. Jouw schaduw viel naar het westen, die zag ik,” zei hij.

Daar had ik helemaal niet aan gedacht. Ik had juist gedacht: “Mijn schaduw valt toch niet naar Ali toe, dat merkt hij toch niet.”

Hij kwam terug met een handdoek.

“Kom, wakker meisje,” zei hij.

Hij begon mijn haar te drogen, letterlijk pluk voor pluk.

“Buiten is het dan wel zomerhitte, maar nat haar geeft sinusklachten,” zei Ali.

Zo lief, ik kan niet eens boos op hem blijven. Ik kuste hem op zijn wang.

“Word maar niet te verwend van mijn neusknijpen,” zei hij 😂

Mijn moeder bekeek de antiek die een klant had gebracht. Nu konden Liv en ik rustig praten.

Liv ging naar het toilet. Ali en ik liepen naar de prieel, gingen op de bank zitten.

Ik ging naast Ali zitten, legde mijn hoofd tegen zijn borst. Ik wilde zijn hartslag horen, maar ik hoorde hem niet.

“Ali, ben jij soms een zombie? Ik hoor je hart niet kloppen,” zei ik plagend.

“Haha, we hadden nog geen zombie, nu heb je er eentje van mij gemaakt,” zei Ali lachend.

Liv kwam weer bij ons zitten.

“Liv lieverd, hoe voel je je nu?” vroeg Ali.

Liv glimlachte. “Als ik naar jou en Soline kijk, ben ik mijn verdriet helemaal vergeten,” zei ze.

Ali pakte Livs handen vast en liet haar naast mij zitten.

“Maar wij willen naar je luisteren. Jouw verdriet is nu ook ons verdriet,” zei Ali.

Liv was ontroerd.

“Maar dan ga je me aan het huilen maken. Tot nu toe heeft niemand ooit zulke woorden tegen me gezegd,” zei Liv.

Ali knielde voor Liv neer, pakte opnieuw haar handen vast en begon te praten.

“Liv lieverd, wat zei ik gisteravond tegen je. Ik ben je grote broer, zei ik toch dat je dat later beter zou begrijpen?

Vertel nu maar wat je hebt meegemaakt. Vertel het zodat je verdriet weggaat, vertel het zodat er geen gif in je blijft zitten, vertel het zodat we je kunnen helpen,” zei Ali.

Livs ogen vulden zich met tranen. Ze probeerde zich in te houden om niet weer te huilen.

Maar ze kon zich niet inhouden, ze sloeg haar armen om Ali’s nek en begon te snikken.

“Huil maar, lieverd, huil maar. Laat je tranen het verdriet uit je hart wegspoelen. Tranen zijn genade, huil gerust,” zei Ali.

Liv huilde met haar armen om Ali’s nek geslagen.

Met trillende stem zei ze: “Maar ik schaam me dat ik huil.”

“Waarom zou je je schamen, huilen is goed. Bovendien huilen niet alleen vrouwen, mannen huilen ook. Alleen wrede mensen huilen niet,” zei Ali.

Liv tilde haar hoofd op van Ali’s schouder, keek hem aan en zei:

“Wat vreemd. Jij bent Turks en moslim, ik ben Belgisch en christen. Maar jij ziet me als je zus, niemand heeft ooit zo voor me gezorgd,” zei Liv.

Livs ogen waren rood van het huilen, maar ze zat er ook snotterig bij, ze veegde haar neus af als een klein kind.

Ali merkte dat Liv zich daarvoor schaamde. Hij ging naar binnen om een tissue te halen.

Hij maakte Livs neus schoon met de tissue, maar hij merkte dat ze zich nog steeds schaamde.

“Liv, mijn mooie zusje, schaam je nergens voor, hier is niets om je voor te schamen,” zei hij.

Toen nam hij Liv bij de hand en bracht haar naar de fontein in de tuin. Met zijn eigen handen waste Ali haar gezicht, droogde het toen met een handdoek.

Liv begon te glimlachen door Ali’s zorgzaamheid.

“Kom, ga nu zitten, vertel rustig wat je hebt meegemaakt,” zei Ali.

Liv haalde diep adem en begon te vertellen.

Een toxische relatie onder ogen zien

“Ze schaamden zich niet eens, mijn vriend én mijn beste vriendin. Ze gingen zelfs voor me staan om zichzelf te verdedigen.

‘Je overdrijft. We zijn maar een paar keer met elkaar naar bed geweest, ik hou nog steeds van je,’ zei mijn vriend.

Het klonk als een grap, zoals ze praatten. Ze namen alles zo licht op. Ze hadden me verraden én ze behandelden me als een idioot.

Maar ze vertelden het alsof het iets heel normaals was, en zeiden ook nog tegen mij dat ik overdreef,” zei Liv.

Verbaasd zei ik “ohh” bij wat Liv vertelde.

“Ja Soline, echt, ohh! Ik kon het niet verwerken wat ik hoorde. Maar het ergste kwam nog,” zei Liv.

Liv viel stil, sloeg haar armen om zich heen. Ze staarde naar de zee en huilde stilletjes, dit duurde een tijdje.

Toen… toen zei ze iets waar we allebei stil van werden.

“Ik spuugde in hun gezicht. ‘Rotzak, we zouden binnenkort trouwen,’ zei ik tegen mijn vriend.

Toen wendde ik me tot dat meisje, mijn zogenaamde beste vriendin. ‘En jij! Jij zou zogenaamd mijn getuige zijn op mijn bruiloft,’ zei ik.

Het was alsof ik tegen een muur praatte, ze schaamden zich helemaal niet voor mijn woorden, ze waren zo op hun gemak.

Die beste vriendin van me zei: ‘Wat maakt het uit, je trouwt toch wel weer, wie houdt je tegen,'” zei Liv.

“Toen zei ze iets walgelijks,” zei Liv.

Ze zweeg diep, deze keer boog ze haar hoofd naar de grond. Ze hield haar hoofd vast met haar handen.

“Liv lieverd, wat zei dat vreselijke meisje? Waarom stop je?” vroeg ik.

Ali stond op om zich terug te trekken.

“Meiden, ik ga even wat verder weg, want dit is een gevoelig onderwerp. Daarom zweeg Liv,” zei Ali.

Net toen hij wegliep, pakte Liv Ali’s hand vast.

“Ga niet! Ik heb je nodig, jij doet me goed, Ali. Jij bent mijn broer, ik heb niets voor jou te verbergen,” zei Liv.

Liv probeerde kracht te verzamelen om verder te praten. Ze begon opnieuw te vertellen.

“Dat meisje zei tegen me: ‘Wie houdt jullie tegen, trouw toch,’ als een grap. Toen zei ze iets walgelijks.

‘We doen het gewoon met z’n drieën!!!’

Het was alsof iemand een spijker in mijn hersenen sloeg toen ik dat hoorde. Zo’n toxische relatie kon ik met mijn verstand niet bevatten.

En die rotzak, mijn zogenaamde vriend, was blij, hij lachte om dat voorstel,” zei Liv.

“Wat een moraal, wat een grenzeloze schaamteloosheid. En wat heb jij toen gedaan?” vroeg ik.

Wraak nemen na het bedrog

Ze zweeg even, ging toen verder met vertellen.

“Ik liep naar de keuken en pakte het mes. Ik had besloten ze allebei te vermoorden.

Maar toen dacht ik na: is het het waard om moordenaar te worden voor twee rotzakken,” zei Liv.

“En, wat deed je toen?” vroeg ik.

“Ik ging terug naar de kamer. Ze waren zo op hun gemak dat ze alweer opnieuw waren begonnen.

Toen ze me met het mes zagen staan, schrokken ze zich rot.

Ik hield het mes op hen gericht en zei: ‘Uit bed, allebei.’

Ze wilden zich met het dekbed bedekken, dat stond ik niet toe.

Met het mes dreigend jaagde ik ze allebei kletsnaakt het huis uit.

Ze stonden allebei poedelnaakt op straat in Brussel.

Wat er daarna met ze gebeurde, weet ik niet,” zei Liv.

Ik luisterde verbijsterd, met mijn mond open.

Ali’s lach haalde me terug bij zinnen.

“Ben jij een echte tijgerin, mijn mooie zusje,” zei hij tegen Liv.

“Je hebt het enige juiste gedaan. In plaats van je handen te bevuilen met bloed, heb je ze hun verdiende vernedering gegeven,” zei Ali.

Liv viel stil, verzonken in gedachten.

Maar Ali verbrak de stilte.

“Liv lieverd, hoeveel geld heeft die rotzak van je afgetroggeld?” vroeg Ali.

Liv keek Ali vreemd aan.

“We hadden besloten een huis te kopen omdat we gingen trouwen. Ik heb al mijn spaargeld gegeven zodat hij het huis kon kopen.”

“Maar hoe wist jij dat, Ali?” vroeg Liv.

“Ik snap niet hoe Ali dat doet, weer een schot in de roos. Ik kom er al jaren niet achter hoe hij dat voor elkaar krijgt,” dacht ik.

“Levenservaring, Liv, gewoon levenservaring,” zei Ali.

“Weet je, tijdens onze studietijd had Soline het altijd over jou. Nu we elkaar hier ontmoeten, voelt het alsof ik je al jaren ken, Ali,” zei Liv.

“En wat deed je daarna, Liv?” vroeg Ali.

“Mijn hart was gebroken, mijn vertrouwen volledig geschokt. Ik vertrouwde niemand meer, ik heb lang rondgezworven zonder houvast,” zei Liv.

Liv zweeg even, begon toen weer te praten.

“*Ontrouw* is iets walgelijks. Bedrogen worden, verraad, het is walgelijk. Ik was helemaal kapot. Maar toen kwam ik bij jullie terecht, en alles veranderde,” zei Liv.

Troost vinden na een gebroken hart

“Hoe bedoel je?” vroeg Ali.

“Soline en jij hebben me goed gedaan. Maar ik weet niet hoe jij het doet, ik voel me zo op mijn gemak, al mijn verdriet is weg, ik ben zo rustig geworden,” zei Liv.

“Liv, ik heb niets gedaan, jij hebt jezelf genezen,” zei Ali.

“Nee Ali, jij hebt zo’n oprechte aandacht, warm en echt. Bovendien geef je die aandacht zonder er misbruik van te maken. Een andere man zou van deze *kwetsbare* toestand van me hebben geprofiteerd.

Terwijl jij zo’n prachtige balans weet te vinden, en je schoten in de roos zijn ook geweldig,” zei Liv.

“Kijk Liv, in dit soort situaties wil niemand advies. Advies verstikt iemand, mensen zoeken alleen iemand die luistert naar wat er in hen omgaat, zonder te oordelen.

Helaas kunnen mensen niet luisteren. Terwijl ze zeggen dat ze luisteren, oordelen ze,” zei Ali.

“Precies dát, Ali, dat kun jij. Je luistert rustig, je oordeelt niet, en bovendien laat je je liefde op een prachtige manier zien,” zei Liv.

“Liv, jij bent een mens, ik ben een mens, dat is mijn kijk erop,” zei Ali.

Hij dacht even na, ging toen verder.

“Liv, geef de liefde niet op. Laat degenen die de waarde van liefde niet kennen je niet bang maken. Als je geduld hebt, wachten er prachtige dagen op je,” zei Ali.

“Ik weet het niet Ali, ik weet niet of ik ooit weer kan liefhebben, ik heb geen vertrouwen meer,” zei Liv.

“Kijk Liv, de schuld ligt niet bij de liefde, de schuld ligt bij mensen met een moreel probleem, ontrouwe mensen die de waarde van liefde niet kennen.

Het hart van een mens is als een bloementuin, liefde is het water voor die bloemen, hun voeding. Wees niet bang om lief te hebben, anders verdrogen de bloemen in je hart, en sterft die mooie ziel van je,” zei Ali.

“Ik snap het gewoon niet, hoe kan iemand zoals jij nog steeds single zijn, je bent zo’n geweldig mens, Ali,” zei Liv.

Ali zei lachend: “Dat komt door deze lastpak, Soline,” terwijl hij naar mij wees.

“Ja hoor, alsof ik je heb gezegd niet te trouwen, je had gewoon moeten trouwen,” antwoordde ik.

“Ach joh, elk meisje dat in mijn buurt komt, laat jij meteen je klauwen zien, geen meisje durft nog dichtbij te komen,” zei Ali lachend.

Liv en ik moesten hard lachen om deze woorden.

“Schatje, ik geef je aan niemand, ik trouw ook niet, ik word oud naast jou,” zei ik, terwijl ik in Ali’s wangen kneep.

“Rotkind, hou eens op! Ik zoek een man voor je en dan ben ik van je af,” zei Ali met een glimlach naar me.

Liv lachte om ons.

“Hou vol, Liv, wij staan achter je. Voor er een maand voorbij is, ben je alles vergeten. Maar hoe ben je eigenlijk bij die twin flame-kwestie terechtgekomen, vertel eens,” zei Ali.

De verkeerde weg naar herstel: het twin flame-probleem

“Vraag er niet naar. Een tijdje geleden raakte ik in de ban van meditatie en yoga, om mijn hoofd rustig te krijgen,” zei Liv.

“Liv, ben jij ook geld kwijtgeraakt aan meditatie?” vroeg ik.

Liv lachte. “Ik ben een maand gegaan, niet te veel betaald. Maar daarna raakte ik geïnteresseerd in twin flame.

Want ik zat in een dip, ik wist niet meer wat ik moest doen, ik vond geen uitweg,” zei Liv.

Ali zei glimlachend: “Ohh, we hadden nog geen twin flame gehad, nu is die er ook nog bij.”

“Aah, ken jij dat ook, Ali?” vroeg ik.

“Ali, ja, ik ken het. Liv, in Allah/God’s naam, zeg me eens: hoe lang duurde je meditatietraining? En hoe lang heb je die twin flame-oefeningen gedaan, vertel eens,” zei hij.

Liv begon te vertellen.

“Ik heb twee, drie weken meditatie gedaan. Daarna had die twin flame-training ook zijn eigen meditatie, die heb ik ook een week gedaan,” zei Liv.

Ali slaakte een diepe zucht: “Ohh, Allah/God zij dank.”

“Maar daarna heb ik die kinderen met zwarte ogen een paar keer gezien,” zei Liv.

“Maak je daar geen zorgen over, maar je bent er goedkoop van afgekomen,” zei Ali.

“Waarom zeg je dat, Ali?” vroeg Liv.

Ali begon uit te leggen.

“Liv, bij twin flame schuilt allerlei gevaar, mensen weten het gewoon niet.

Er bestaat seks met schaduwwezens in je slaap!

Maar erger dan de schaduwwezens zelf: sommige vrouwen raken zwanger,” zei hij.

Liv zei met trillende stem, angstig: “Hoe bedoel je?”

“Haar buik zwelt op, ze gaat naar het ziekenhuis, de dokter zegt ‘schijnzwangerschap’.

Maar in werkelijkheid is ze echt zwanger. Na een paar maanden nemen die wezens het kind, en verdwijnt de zwelling in haar buik.

Maar de vrouw denkt dan dat de zwelling van die zogenaamde schijnzwangerschap vanzelf is weggetrokken,” zei Ali.

Liv en ik waren geschokt. Maar wat daarna kwam, was nog schokkender. Ali’s laatste zin was:

“Daarna beginnen die vrouwen thuis, in hun dromen, het gehuil van een baby te horen!!!”