Een Kind met Pikzwarte Ogen in de Achteruitkijkspiegel – Zijn het Schaduwwezens?

Een kind met pikzwarte ogen in de achteruitkijkspiegel zien, was een van de angstaanjagendste ervaringen die Nicole ooit had meegemaakt. Ze keek in de spiegel en zag een kind op de achterbank zitten. Toen ze zich omdraaide, was er niemand. Ze keek nog eens — het kind was er weer.

Maar Nicole vroeg zich niet alleen af waarom ze een kind met pikzwarte ogen in de achteruitkijkspiegel had gezien. Ze wilde iets veel groters weten:

Zijn kinderen met zwarte ogen schaduwwezens?

Het antwoord van Ali had ik nooit verwacht.

Een Kind met Pikzwarte Ogen Zien in de Achteruitkijkspiegel

“Waarom blijf ik deze kinderen met zwarte ogen zien? Wie zijn ze? Worden ze ooit volwassen?

Ik leef voortdurend in angst. Ik zie ze in mijn dromen, of vlak voor mijn deur.

De laatste keer zat ik in mijn auto. Ik keek in de achteruitkijkspiegel — er zat er één op de achterbank. Ik draaide me om — niemand te zien. Ik keek weer in de spiegel — het was er weer.

Ik stapte uit en rende weg. Ik heb sindsdien niet meer gereden.”

“Soline, wie kan me helpen,” zei Nicole aan de telefoon.

Ik ben Soline. De naam die Ali me gaf: de Bruid van de Schaduwen.

Nicole is Amerikaanse, maar we studeerden samen in Frankrijk. Ik, Nicole, Camille en Liv — we studeerden aan dezelfde universiteit en woonden in hetzelfde huis, als waren we zussen.

Nu woont ze in Dubai. Ze belde overdag. We praatten lang.

De kinderen met zwarte ogen hadden haar uitgeput; ze zocht antwoorden. “Kom naar Turkije,” zei ik. “Ali komt er wel achter. En Liv is hier ook.”

De volgende ochtend stond ze al vroeg voor de deur. Er is een Turkse uitdrukking precies voor dit soort mensen — iemand die zo snel komt dat hij aankomt voordat de zon goed en wel op is. Ik hou ervan dat de Turken voor alles wel een gezegde hebben 😀

Ik deed de deur half slapend open, de zon was nog maar net op. Daar stond Nicole.

Ze sloeg haar armen om me heen, en vroeg meteen waar Ali was, waar Ali was, bijna stuiterend van opwinding.

Half slapend mompelde ik: “Wie bedoel je, Nicole?”

“Ali natuurlijk. Ali, Ali,” zei ze.

“Hij is in de tuin,” zei ik.

Voor ik mijn zin had afgemaakt, schoot ze als de wind langs me heen de tuin in.

Koffers. Drie enorme koffers.

Ik had wel kunnen huilen — ik was nog steeds half in slaap, en nu moest ik ook nog bedenken wie deze zou dragen.

Liv kwam op het lawaai af, mijn redding.

We sjouwden de koffers naar binnen. Nicole stond bij de tuiningang te wachten.

“Wat is er, Nicole? Waarom sta je daar zo maar?” vroeg ik.

“Ik denk dat Ali aan het bidden is. Zo zag ik mensen bidden in Dubai,” zei ze.

Ali was klaar met bidden en zei tegen Nicole: “Welkom.”

“Soline had het altijd over je,” vertelde Nicole aan Ali.

Ali glimlachte alleen maar.

Na de kennismaking begon Nicole haar vragen af te vuren.

“Ali, wie zijn deze kinderen met zwarte ogen precies? Wat voor wezens zijn dit? Waarom kwellen ze mensen? Zijn het altijd kinderen?”

“Nicole, haal even adem. Je kunt niet zoveel vragen achter elkaar stellen,” zei ik.

“Wat moet ik dan? Ik zoek al dagen naar antwoorden hierop. Ik moet het weten,” zei Nicole.

Ali glimlachte alleen maar.

Toen kwam Liv erbij. Zij en Nicole omhelsden elkaar stevig, goedmakend wat ze gemist hadden.

Liv ging naast Ali zitten en legde haar hoofd op zijn schouder.

Nicole’s ogen werden groot van verbazing.

“Zijn jullie samen?” vroeg ze.

Ali lachte. “Nee — Liv is eigenlijk mijn kleine zusje. Daar is niets van waar.”

Ik was zo moe, de zon was nog maar net op, ik gaapte aan één stuk door.

Liv viel in een diepe slaap op Ali’s schouder. *Ach, wat fijn voor haar. Die schouder had eigenlijk voor mij moeten zijn,* dacht ik bij mezelf ☹️

“Oké Nicole, laten we naar je vragen gaan. Vertel me over het zien van de kinderen met zwarte ogen,” zei Ali.

“Ja — vaak bij mijn voordeur. Maar de laatste keer was op de achterbank van mijn auto, in de achteruitkijkspiegel. Ik draaide me om en er was niets. Ik keek weer in de spiegel en het was er weer. Doodsbang stapte ik uit de auto, en ik heb sindsdien niet meer gereden,” zei Nicole.

“Wat voor auto rijd je?” vroeg Ali.

“Een Range Rover Autobiography. Wat heeft het merk van de auto te maken met kinderen met zwarte ogen?” zei Nicole.

“Niets, gewoon nieuwsgierig,” zei Ali lachend.

Liv lachte in haar slaap.

“Je maakt me belachelijk,” zei Nicole tegen Ali.

“Nee, dat doe ik niet. De zon is nog maar net op — ik probeer gewoon wat tijd te rekken. Ik wilde hier niet midden in de nacht over praten. Ik wachtte op het daglicht,” zei Ali.

“Soline, zet eens thee,” zei Ali.

Zijn Kinderen met Zwarte Ogen Schaduwwezens, en Waarom Vragen Ze Toestemming?

De zon kwam eindelijk op. Ali dronk zijn thee — ik had nog steeds geen oog dichtgedaan.

“Kinderen met zwarte ogen worden vooral gezien in de christelijke wereld. In de islamitische wereld zijn ze uiterst zeldzaam,” zei Ali.

Toen ging hij verder:

“Het zijn geen kinderen. Het zijn volwassen schaduwwezens die de vorm van een kind hebben aangenomen. Heeft dat een van je vragen beantwoord, Nicole?”

“Ja, maar vertel me alles, in detail — ik moet het weten,” zei ze.

“Kinderen met zwarte ogen zijn een van de zwakste schakels in de hiërarchie van de schaduwwezens. Op het hoogtepunt van hun gedaanteverwisselend vermogen staat een gedaante als een slang met drakenhoorns — niet het soort slang dat je je in de natuur voorstelt. Die vorm vertegenwoordigt het toppunt van het kwaad.

Hun vermogen om schade toe te brengen is beperkt, en eerlijk gezegd zijn niet allemaal kwaadaardig. Sommigen verschijnen uit nieuwsgierigheid, sommigen omdat ze gehecht zijn geraakt, sommigen willen gewoon in je buurt blijven. Maar sommigen zijn echt kwaadaardig, anderen gewoon nieuwsgierig.

Ze maken misbruik van iemands kwetsbaarheden. Zodra ze dat gat voelen — die frequentiekloof — blijven ze terugkomen. Maar zolang je zelf geen ernstige zonde hebt begaan, hebben ze geen toestemming om binnen te komen, dus vragen ze: ‘laat ons binnen.’ Daarom hebben ze toestemming nodig om naar binnen te komen.

Als je iets echt duisters hebt gedaan, komen deze wezens helemaal niet opdagen — in plaats daarvan komen veel agressievere schaduwwezens, tot in de kern al verdorven,” zei Ali.

Wat Willen Kinderen met Zwarte Ogen?

“Maar wat willen ze eigenlijk?” vroeg Nicole.

“Nicole, hoeveel miljard mensen zijn er op de wereld? Hoeveel rassen? Hoeveel temperamenten? Is iedereen goed? Is iedereen slecht? Is iedereen eerlijk?” vroeg Ali.

“Ik begrijp het niet,” zei Nicole.

Zelfs Liv stopte met soezen, nu nieuwsgierig geworden.

“Ze zijn net als wij. Sommigen komen uit kwaadaardigheid. Sommigen uit nieuwsgierigheid, sommigen om te stelen, sommigen plagen je gewoon voor de lol, sommigen willen gratis meeliften door het leven. En sommigen voor seks,” zei Ali.

We verstijfden. Wij drieën staarden elkaar geschokt aan.

“Wat bepaalt wie er komt?” vroeg Nicole, haar stem trillend.

“Je eigen fouten,” zei Ali.

Er viel een zware stilte over ons allemaal.

“Ik heb ze ook gezien,” zei Liv.

“Nee toch, jij ook? Heb je ze echt gezien?” vroeg Nicole aan Liv.

“Ja — één keer in België, en één keer hier, in dit huis,” zei Liv.

“Ja schat, we hebben ze allemaal gezien. Een keer kwamen er twee tegelijk, ze wachtten bij het tuinhek. Ali gaf er zelfs één een klap,” vertelde ik aan Nicole.

“Je maakt een grapje. Heeft Ali er echt een een klap gegeven?” zei Nicole.

“Ja Nicole, en wat een klap. Ik hoor het nog. Jouw moeder Beatrice dacht dat het een echt kind was en bood het zelfs popcorn aan,” zei ik.

“Vraag maar niet, Nicole. Jouw moeder Beatrice liet het bijna binnen. Ali kwam precies op tijd en gaf een klap, en ze verdwenen allebei,” zei Liv.

“Beseffen jullie wat jullie zeggen — dat Ali ze echt heeft aangeraakt door ze te slaan?” zei Nicole.

“Ja, ik weet het,” zei ik lachend, en voegde eraan toe:

“De laatste tijd heeft Ali constant te maken met kinderen met zwarte ogen en andere schaduwwezens, vanwege mij en Liv. Je had moeten zien wat er gebeurde voordat Liv aankwam — je zou een hartaanval hebben gekregen van angst,” vertelde ik aan Nicole.

“Wat gebeurde er?” vroeg Nicole.

“Drie enorme, angstaanjagende wezens. Een ervan leek op een vrouw van middelbare leeftijd. Dat wezen krabde bijna een stuk uit Ali’s wang — hij bespotte het gewoon.

Toen kwam hun leider, met een gevangene — een christelijke djinn-vrouw,” vertelde ik aan Nicole.

“En wat gebeurde er toen?” vroeg Nicole.

“De jongste van hen had het al een tijdje op mij gemunt — hij had zijn oog op mij laten vallen. Eerlijk gezegd wilde hij seks met me.

Ali ving die jongste, en ruilde hem toen om de christelijke djinn-vrouw vrij te laten. Ze zwoeren nooit meer in mijn buurt te komen en vertrokken,” vertelde ik aan Nicole.

“Waar heb je het over — alsof ik in een sciencefictionfilm zit. Soline, wilde dat ding met je paren en een kind maken?” zei Nicole lachend.

“Vraag maar niet. Het bleef maar zeggen ‘jij bent van mij’, die stomme schaduwwezen. Ali was trouwens hilarisch — hij zei tegen het ding: ‘jij bent mijn type niet, ik zou nooit met je trouwen,'” vertelde ik aan Nicole.

“Ik geloof het niet. Ali, heb je dat echt gezegd?” vroeg Nicole.

“Ja — maar hij was echt lelijk, absoluut mijn type niet,” zei Ali lachend.

Nicole barstte in lachen uit.

“Maar Ali, hoe zien ze er eigenlijk echt uit?” vroeg Nicole.

“Zij zijn de zwakste schakel van de schaduwwezens. Schaduwwezens, shadow people — het is eigenlijk allemaal hetzelfde, gewoon een algemene naam. Zo zijn mensen in het Westen ze gaan noemen.

Schaduwwezens variëren eigenlijk van twintig centimeter tot drie meter hoog. Er zijn zelfs exemplaren van vijftig meter — maar voor zover ik weet bestaat dat type niet meer op aarde, die zitten nu op andere planeten. Misschien zijn er nog een paar hier, ik weet het niet zeker,” zei Ali.

“Vijftig meter? Je maakt een grapje,” zei Nicole.

“Kinderen met zwarte ogen zijn één tak van de schaduwwezens, maar ze zijn lang niet zo gevaarlijk als de exemplaren van drie meter.

Kinderen met zwarte ogen hebben zelfs een gezinsleven — partners, kinderen, banen, huizen. Sommigen horen ook bij verschillende religies.

Maar ze hebben allemaal één ding gemeen,” zei Ali.

Wat Is de Zwakte van Kinderen met Zwarte Ogen?

“Wat dan?” vroegen we allemaal tegelijk.

Ali glimlachte en zei:

Ze houden van goud.